Daglicht is een Nederlandse thriller over Iris, een advocate en alleenstaande moeder, die ontdekt dat haar moeder jarenlang een groot geheim verborgen hield: zij heeft een oudere halfbroer, Ray, die autistisch is en opgesloten zit in een tbs-kliniek voor een dubbele moord. Iris gelooft dat haar broer onterecht veroordeeld werd en gaat op zoek naar de waarheid. Tijdens die zoektocht ontdekt ze steeds meer familiegeheimen die haar hele verleden op zijn kop zetten. Het autistische aspect speelt een centrale rol in de film.

Ray wordt voorgesteld als iemand die:* sterk overprikkeld raakt* moeite heeft met sociale communicatie* erg letterlijk denkt* nood heeft aan structuur en voorspelbaarheid* en intens reageert op stress of onverwachte situaties

Daarnaast heeft Iris zelf ook een autistische zoon, Aron. Daardoor begint ze parallellen te zien tussen haar zoon en haar broer. Dat zorgt ervoor dat ze anders naar Ray kijkt: niet alleen als “gevaarlijke patiënt”, maar ook als iemand die jarenlang verkeerd begrepen werd.

De film toont ook hoe autisme vroeger vaak met schaamte, angst en onbegrip werd bekeken. Ray werd eerder weggestopt dan echt begrepen. Dat thema , hoe de omgeving reageert op iemand met autisme is eigenlijk even belangrijk als het misdaadverhaal zelf.

Tegelijk kreeg de film ook kritiek omdat het autisme soms vrij stereotiep afbeeldt, een beetje in de stijl van “Rain Man”: de stille, sociaal vreemde autistische man die moeilijk emoties toont. Zelfs de schrijfster van het boek gaf aan bezorgd te zijn dat autisme te eenzijdig zou worden voorgesteld.